Asmodeusz – Demon pożądania: część 9_(0)

195Report
Asmodeusz – Demon pożądania: część 9_(0)

A/N: Minęło dużo czasu, ludzie, tęskniłem za wami wszystkimi. Chciałbym bardzo podziękować wszystkim, którzy wspierali mnie przez te wszystkie lata. Jak wspomniałem w komentarzu w części 8, od jakiegoś czasu nie czuję się dobrze i przez ostatnie dwa lata pisałem oszczędnie. Tak długo kazałem wam czekać na kolejny rozdział, że zdecydowałem się opublikować ten wcześniej. Chciałem najpierw dodać do tego coś więcej, ale – po zastanowieniu się, jak duży będzie ten dodatkowy tekst (a później, ile czasu zajmie mi jego napisanie) – myślę, że najlepiej będzie opublikować to najpierw. Mam zamiar napisać więcej i zrobię to, muszę tylko znaleźć czas i inspirację, więc jeśli podoba Ci się ta historia, to proszę o wyrozumiałość. Jak zawsze, daj mi znać, co myślisz, w komentarzu poniżej.

Dzięki,
Stalkat


Sen mojego ojca otacza mnie niczym grób, ciemność uciska i zaciska ramiona. Właśnie to czuje, zdaję sobie sprawę, kiedy patrzę, jak przechadza się. Jego kroki dudnią mi w uszach; ogłuszają w ciemności. Słyszę jego desperację, gdy woła moje imię, i czuję jego frustrację, gdy nie odpowiadam.

Dławiąc się jego bólem, gardło zaciska mi się od łez. Tak bardzo chcę rzucić mu się w ramiona i zapewnić o swoim bezpieczeństwie, ale Asmodeusz trzyma mnie przy swoim boku.

„Poczekaj” – mówi – „musimy ułatwić ci drogę do ciebie. On nie uwierzy, że jesteś taki, jaki mówisz”.

"Dlaczego nie?" Krzyczę, a kąciki moich oczu zaczynają się szczypać.

Asmodeusz spogląda na mnie z góry, a na jego twarzy widać głęboki smutek.

„Śni o tobie każdej nocy, kochanie. Każdej nocy wracasz do niego tylko po to, by zniknąć, gdy się obudzi. Zaczyna tracić nadzieję”.

"NIE!" Wzdycham, a twarz wykrzywia mi się w udręce.

Chcę, żeby moja rodzina poszła dalej, żyła beze mnie, a nie opłakiwała mnie tak obrzydliwie. Rzeczywistość chwyta za serce. Moje kolana uginają się pod ciężarem moim i bólu mojego ojca.

Asmodeus podtrzymuje mnie i trzyma, gdy próbuję uregulować oddech. Wbijam paznokcie w jego biceps, pozwalając mu się mocno trzymać, gdy walczę z atakiem paniki. Przez cały ten czas mój ojciec kontynuuje swoje gorączkowe telefony. Każde echo jego głosu jest nożem w moim sercu.

„Uspokój się, kochanie. Możesz do niego pójść, gdy opanujesz swoje emocje”.

Wciąż trzymając się ukochanego, biorę jeden drżący, głęboki oddech za drugim, pozwalając, aby powietrze całkowicie wypełniło moje płuca i poczułam, jak moje serce zwalnia swoje szaleńcze bicie. Potrzebuję całej odrobiny skupienia, żeby rozluźnić krzyczące mięśnie. Odcinam się od telefonów ojca i całkowicie wypuszczam ostatni oddech. Łzy mi wysychają, gdy to robię. Podnoszę wzrok i widzę Asmodeusa, który przygląda mi się z aprobatą.

„Tak” – mówi – „bardzo dobrze”.

"Co teraz?" – pytam lekko drżącym głosem.

„Teraz zamień to swoje skupienie w energię i spraw, aby twój wygląd się zmienił. Zostań ponownie Rowan i porozmawiaj ze swoim ojcem jako ona. Przekonaj go”.

Nie kwestionuję go. Po raz pierwszy pozwoliłem mu całkowicie i bez wahania kierować mną, wykonując co do joty wszystkie instrukcje. Próbuję ogarnąć głowę siłą woli. Zawsze wierzyłem, że to potężna rzecz; praktyka, która może pomóc chętnym osiągnąć wszystko, o czym pomyślą. Słuchanie historii Asmodeusza i dowiadywanie się, że na jego kształt – podobnie jak wszystkich nieśmiertelnych – bezpośrednio wpływa wyłącznie wola ludzkiego kolektywu, dodaje mi pewności siebie.

Zamykam oczy i skupiam wszystko, co mam, wszystko, czym jestem, na tym, aby ponownie stać się obcym. Wyobrażam sobie, jak pigment w mojej skórze blaknie, jak koszula pozostawiona zbyt długo na słońcu. Koncentruję się na rozjaśnianiu włosów i oczu, wyobrażając sobie bele siana i szmaragdy zastępujące czarny jedwab i ciemną kawę. Demonstruję czystą siłę mojej woli, niemal namacalnej rzeczy, która czyni mnie silnym. Przypływ adrenaliny, który czuję, gdy skóra mruje od zmiany, niesie ze sobą zawrotną dumę. Otwieram oczy i widzę, że Asmodeus uśmiecha się do mnie niszczycielsko i chociaż raz czuję się go warta. Jestem silną, pasującą Królową do jego wszechpotężnego Króla.

Przechyla głowę w stronę mojego ojca, a ja bez wahania robię krok do przodu. Świadomość, że jestem silniejsza, niż myślałem, sprawia, że ​​chętnie stawiam czoła wyzwaniom, niczym patriotyczny żołnierz, mając całkowitą pewność, że ona walczy w słusznej sprawie. Wygram nie tylko dla siebie, ale także dla mojej rodziny. Jestem im winien szansę, aby się pożegnać.

„Lena!” Głos mojego ojca łamie się, gdy po raz kolejny mnie woła. „Gdzie jesteś, moje dziecko?”

To pytanie jest ciche i łamane, a po plecach przebiega mi dreszcz strachu. Zdaję sobie sprawę, że ma zamiar się poddać.

„Panie Sastri!” Wołam, ale on mnie nie słyszy.

„Panie Sastri!” Jego oczy wędrują po krainie snów zachłannie, dziko i desperacko, widząc wszystko oprócz mnie.

"Tata!" Krzyczę, a on w końcu się odwraca, a to magiczne słowo przemawia do jego uszkodzonego serca. Patrzy poza mnie, pragnąc ujrzeć swoją ukochaną córkę i jest zdruzgotany, gdy uświadamia sobie, że nie kryje się ona za mgliście znajomą białą dziewczyną. Obserwuję, jak jego twarz się kurczy, a jego ciało wyraźnie opróżnia się, ramiona są zgarbione, a głowa opuszczona.

„Nie ona” – mamrocze. „Nie moja Selena”.

Serce mnie boli, gdy pędzę w jego stronę i unoszę jego twarz dłońmi.

„To ja, tato, jestem tutaj”.

– Nie ona – szepcze.

„Tak, jestem Selena”.

„Nie ona” – zapewnia, tym razem głośniej. „Nie ona. Nie ona, nie ona, NIE ONA!”

Teraz kręci głową, zakrywając dłonie uszami i zaciskając oczy. Moja bezczelność, musiał myśleć, udając swoje zagubione dziecko.

Sprawię, że mój wygląd znów się zmieni, przywrócę moją prawdziwą twarz, zanim powiem: „To ja, tato, spójrz”.

Jego wściekłość się gotuje i krzyczy: „NIE JESTEŚ moją córką!”.

Otwiera szeroko oczy i wygląda morderczo, dopóki nie rejestruje mojej twarzy. Natychmiast jego ciało mięknie i przyciska mnie do swojej klatki piersiowej, a jego ciało drży, gdy cicho płacze w moją szyję.

„Och, Seleno!” Szlocha: „Nie zostawiaj mnie więcej”.

Mam wrażenie, że moja klatka piersiowa zaraz eksploduje, a gardło zamyka się na zawsze. Moja nieruchoma skała, stoicki i zawsze silny ojciec, została całkowicie rozbita i to wyłącznie moja wina. Nigdy, przenigdy nie widziałam go płaczącego, ani razu, a teraz jest tutaj, tak całkowicie załamany. Za każdym razem, gdy próbuję się odsunąć, on trzyma mnie mocniej, aż trzymamy się siebie dłużej, niż mi się wydaje. Kiedy w końcu mnie puszcza, kręci mi się w głowie od jego uścisku, ale on podtrzymuje mnie ciężkimi rękami na ramionach.

– Gdzie byłeś, kochanie?

„Jestem blisko” – mówię mu. „Bliżej niż myślisz”.

"Ale gdzie?!" Jęczy, desperacko pragnąc wiedzieć.

„Jestem tutaj” – odpowiadam i pozwalam, aby moja skóra ponownie się poruszyła, tak aby Rowan dokończył zdanie.

Na jego twarzy pojawia się chwilowe niedowierzanie, które z łatwością zmienia się w akceptację. W końcu sny nie powinny mieć sensu. Stojąc przed nim, zmieniam twarze i udowadniam, że to naprawdę ja, poprzez wspomnienia z nim. W głębi serca wie, kim jestem, więc nie ma znaczenia, jak wyglądam. Robię to, dopóki nie wyczuję, że obserwuje Rowana z tym samym ciepłem, które dla mnie rezerwuje, a potem odwracam się, żeby się pożegnać.

Jego twarz blaknie od uśmiechu, który tak długo starałam się z niego wydobyć.

„Znowu mnie zostawiasz” – mamrocze, ściskając moje dłonie.

„Zawsze będę z tobą” – odpowiadam. „Przyjdziesz na mój ślub?”

„Ślub” – mruga, nagle uświadamiając sobie, że mówi do Rowana. „Ślub, tak. Będę tam”.

Odwracam twarz i szepczę: „Dziękuję, tatusiu. Kocham cię”.

Całuję go w policzek, a on ma oszołomioną minę i cofam się, rejestrując najmniejszą zmianę w naszym otoczeniu. Potem szybciej krajobraz zanika, gdy mój ojciec skupia się na czymś nowym. Jesteśmy w naszym starym salonie w Republice Południowej Afryki, stoimy na szarym dywanie, nagle otoczonym pomalowaną cegłą. Karabin wisi na tablicy, zamontowanej na ścianie obok mnie. Drzwi frontowe znajdują się za moimi plecami, a kraty brzęczą, gdy ojciec idzie w stronę wejścia na korytarz. Prawie potyka się o małą dziewczynkę, siedzącą ze skrzyżowanymi nogami na podłodze i ze łzami spływającymi po jej twarzy. Jej włosy są długie i delikatne jak pajęczyna, zmierzwione i splątane od chowania głowy w ramionach.

To ja, kiedy byłem młodszy, może pięć lub sześć lat. Pamiętam scenę, o której nie wiedziałem, że zapomniałem: oczekiwanie, aż ojciec wróci z pracy. Pamiętam teraz, jak krążyłem po drzwiach i patrzyłem, jak wskazówki zegara ściennego pędzą beztrosko, gdy cierpiałem z powodu jego przybycia. Minutę później niż oczekiwałem, że przyjdzie, a łzy zaczną płynąć tak, jak wyobrażałem sobie najgorsze.

Moja mama, biedactwo, nie mogłem pomóc. Wiedziała, na jakie ryzyko narażał się mój ojciec, pełniąc służbę policyjną w mieście położonym w kraju pełnym przemocy. To nie tak, że ona też się nie martwiła, ale trzeba przyznać, że widziała, że ​​musi zamaskować swoje, aby złagodzić moje.

Nie żeby to dużo pomogło.

Kiedy widziałam, jak przechodzi przez drzwi, zrywałam się na nogi i ściskałam go tak mocno, że ledwo mogłam oddychać. W tym szczególnym wspomnieniu bierze mnie na ręce i mocno ją ściska.

"Coś nie tak kochanie?" – pyta delikatnie i słodko.

„Bałam się” – czkawka, jej oczy są czerwone, a z nosa cieknie.

– Boisz się czego?

„Że nie wrócisz do domu” – szlocha, potrzebując kolejnego kojącego uścisku.

„Ciii, wszystko w porządku, jestem już w domu” – odsuwa się i mówi: „Kocham cię i nie zamierzam cię opuścić, dobrze?”

W milczeniu jej mała główka porusza się w kilku szybkich skinieniach głową, a usta wciąż są wykrzywione w grymasie.

„Dość już” – upomina, nagle twardy jak stare buty detektyw-inspektor, którego wszyscy go znali. „Koniec z płaczem”.

Chichoczę, gdy prowadzi ją korytarzem, gdzie wiem, że ułoży ją do łóżka z siostrą. Odwracam się i wychodzę za drzwi.

*****

Odwiedzam Rochelle w szkole; marzy o czasach, kiedy byliśmy młodsi, w ostatniej klasie liceum. Oczywiście znaliśmy się już wtedy, nasza szkoła nie była zbyt duża, zarówno pod względem wielkości fizycznej, jak i liczby ludności. Jednak naprawdę polubiliśmy się dopiero na studiach i oczywiście już wtedy ubolewaliśmy nad faktem, że oboje byliśmy zbyt zajęci sobą, by naprawdę zwrócić uwagę na to, jak dobrze byśmy się wtedy dogadywali. . No cóż, powiedziałem jej, lepiej późno niż wcale.

Rochelle jest osobą tak absolutnie przyzwoitą, że gdy ją bliżej poznałam, nabrałam wobec niej podejrzeń. Z moich doświadczeń wynika, że ​​ludzie rzadko są tacy, na jakich wyglądają. Naturalnie, biorąc pod uwagę tę nieco ponurą ocenę ludzi, która zabarwiła mój stosunek do nich, początkowo trzymałam się z daleka od Rocha, niechętnie dzieląc się jakąkolwiek wrażliwą częścią siebie z kimś, kto wydawał się zbyt idealny, aby w rzeczywistości istniał. Minęły miesiące od naszej rozwijającej się przyjaźni, a urok Rochelle rozwiał moje wątpliwości, aż nie mogłem powstrzymać się od całkowitego jej zaufania. Cnotliwa, ale nie kaznodziejska, pracowita, ale zabawna i inteligentna, ale dziwaczna, Rochelle jest jedną z moich najlepszych przyjaciółek od dwóch lat i kocham ją jak siostrę.

Nie trzeba wiele, aby przekonać ją do wzięcia udziału w moim weselu. Siedzimy razem na ławce, ubrani w bordowe swetry, pudrowe błękitne koszule i granatowe spódnice naszego mundurka szkolnego. Opieramy się na sobie, a po jej twarzy spływają łzy.

„Tęsknię za tobą” – mówi cicho, obejmując mnie ramieniem.

„Ja też, kochanie” – odpowiadam. „Nie płacz, zobaczymy się jutro”.

Kiwa głową, OK, a ja otaczam jej drobne ciałko głębokim uściskiem, z twarzą ukrytą w jej długich, falujących czarnych lokach, po czym wstaję i robię krok do przodu. Następnie wyobrażam sobie Bailey i staję przed dużymi, białymi podwójnymi drzwiami, w których rozpoznaję wejście do domu jej rodziców. Biorę głęboki oddech, otwieram drzwi i wchodzę przez nie.

Bailey siedzi ze skrzyżowanymi nogami na podłodze w pokoju rodzinnym, z wiadrem kukurydzy na kolanach i ponownie ogląda Ocean's Eleven. Młodsza wersja mnie siedzi na kanapie, o którą się opiera, i wygląda na zadowoloną z przebywania w towarzystwie swojej najstarszej przyjaciółki.

Poznałem Baileya, gdy mieliśmy po dziesięć lat. Właśnie przyjechałem z Republiki Południowej Afryki i uczęszczałem do gimnazjum w nieznanym kraju. Zaraz po wyjściu z samolotu moja skóra była bardzo ciemna, a akcent bardzo wyraźny. Wystałem jak cholera, nieobeznany z lokalną kulturą i niepopularny ze względu na brak pewności siebie. Pochodzę ze społeczności w domu, gdzie bezlitośnie dokuczano mi z powodu nadwagi, rozwinęłam w sobie dość niską samoocenę. Bałam się rozmawiać z ludźmi, czując się niegodna ich ze względu na mój wzrost i kolor skóry. Drugą brązowoskórą dziewczyną w mojej klasie była oczywiście Bailey.

Dowiedziawszy się, że ona również urodziła się w Republice Południowej Afryki, uchwyciłem się jednej rzeczy, która nas łączyła: nadziei, że szybko się zaprzyjaźnimy. Wkrótce jednak odkryłem, że w przeciwieństwie do Rochelle Bailey nie była wcale taka idealna. Czasami była małostkowa, chowała urazę i była zbyt uparta dla własnego dobra. Na początku myślała, że ​​jest lepsza ode mnie, wściekła, że ​​w ogóle zasugerowałem, że jesteśmy do siebie podobni. Im bardziej próbowałem się do niej przylgnąć, tym bardziej ona mnie nie lubiła, aż w końcu jakimś cudem zdałem sobie sprawę, że zasługuję na coś lepszego niż niechętny towarzysz.

Kiedy się wycofałem, Bailey był w stanie zobaczyć mnie taką, jaką jestem, i udało mi się zbudować własną tożsamość, choć była krucha. Wcześniej, w Republice Południowej Afryki, na drabinie społecznej utrzymywało mnie rodzeństwo, które zawsze cieszyło się znacznie większą popularnością niż ja. Byłam przekonana, że ​​przyczyną był mój rozmiar; i jak mógłbym nie być? Dzieci były okrutne, a dorośli niezamierzenie surowo oceniali moją wagę. Dorastałam w przekonaniu, że jestem za gruba, aby być w jakikolwiek sposób pożądana, i byłam mile zaskoczona, gdy popularność znalazła mnie w pierwszej klasie liceum. Od tego czasu Bailey i ja byliśmy przyjaciółmi.

Na pewno nie była idealna i za to ją kochałam. I chociaż początek naszej przyjaźni był trudny, teraz nie miałem wątpliwości, że zrobiłaby dla mnie wszystko, a ja, dla niej.

„Pszczółko” – wołam, próbując odwrócić jej uwagę od wymarzonego telewizora.

"Hmm?" Odpowiada, wciąż całkowicie pochłonięta filmem, który widziała już co najmniej sześć razy.

„Pszczółko, to ja”.

Odwraca się, żeby na mnie spojrzeć, a ja widzę, jak jej twarz pęka z bólu. Bez słowa mnie przytula, a ja czuję, jak szloch wstrząsa jej ciałem.

„Ćśś” – uspokajam, gładząc jej piękne, falowane włosy.

„To niesprawiedliwe” – jęczy. „Jak mogłeś zniknąć? Jak ktoś mógł cię skrzywdzić. Nie zasługujesz na to; jesteś najcudowniejszą osobą, jaką znam”.

„W porządku” – szepczę. „Nadal tu jestem”.

I mówię jej dokładnie, kiedy będzie miała okazję znów mnie zobaczyć.

******

Po wykonaniu mojej pracy dom Baileya topnieje, a jego miejsce zajmuje las. Jestem otoczony roślinnością; kolosalne drzewa z rozłożystymi korzeniami i szerokimi koronami. Znowu jestem w ogrodach; jego spokój otula mnie nawet w tym sennym krajobrazie. Asmodeusz pojawia się tutaj, tak jak w świecie jawy, odziany w bladą skórę Asha, złote włosy i lodowate oczy.

Czuję się wyczerpany emocjonalnie po interakcjach z przyjaciółmi i ojcem. Chcę tylko być przytulana przez mojego przyszłego męża; pocieszyć się decyzją o pozostaniu z nim i pożyczeniu od niego części jego nieograniczonej energii. Jego dotyk robi dokładnie to samo, wysyłając iskrę przeze mnie tak szybko, że gwałtownie drżę. Wydycham powoli, uwalniając nagłe napięcie, które narosło w moich ramionach.

Patrzy na mnie lodowatymi oczami i lekko przechyla głowę. Rzucam się na niego, zarzucając mu ramiona na szyję i wykorzystując jego niewzruszoną sylwetkę, aby się podciągnąć. Nasze usta zderzają się łapczywie, zęby zderzają się za wargami, gdy się łączymy. Pocałunek nieco mięknie, gdy rozchylam wargi, pozwalając jego językowi prześlizgnąć się między nimi i masować mój. Dźwięk naszych delikatnych warg i naszych zdyszanych oddechów sprawia, że ​​pragnę więcej.

Nasze usta pozostają złączone tak całkowicie i tak długo, że kiedy w końcu się rozstajemy, mam delirację od tego gorąca. Przybliżam się do niego i przesuwam palcami po twardej linii jego szczęki. Jego dotyk, dźwięk jego oddechu i zapach jego piżma są tak absolutnie podniecające, że też chcę rozkoszować się jego smakiem, tylko po to, aby móc go doświadczyć każdym zmysłem. Wsuwam nos w zagłębienie jego szyi i wdycham jego odurzający zapach, po czym muskam go zębami i delikatnie skubię jego skórę.

Zaczyna zdzierać ze mnie wyimaginowane ubranie i nawet w jego snach opór materiału wydaje mi się rozkosznie szorstki na mojej skórze. Jest już nagi przede mną, a ciepło jego skóry parzy moją. Jego długość unosi się między nami, a ja chwytam go bez zastanowienia. To tak, jakby był samodzielnym organizmem, rosnącym dłużej i mocniej, niż myślałem, że to możliwe. Ściskam je mocno i wzdrygam się na myśl o takim oporze, który się we mnie napiera.

Sięgam jeszcze niżej, delikatnie chwytam niewiarygodnie miękką skórę jego lędźwi i gładzę opuszkami palców szorstkie blond włosy. Poruszają się w mojej dłoni, przesuwając się i kurcząc, gdy przyczepiony wyrostek staje się jeszcze większy. Wyobrażanie sobie go pogrzebanego głęboko we mnie sprawia, że ​​wiję się z przyjemności. Moje niepohamowane pragnienie zmusza mnie do zachowywania się jak dzika kobieta. Ściskam go ponownie i muskam zębami jego klatkę piersiową.

Jęczę cicho, ocierając się swoim ciałem o jego. Moje usta nadal poruszają się po jego klatce piersiowej, chwytając twardy jak skała sutek pomiędzy wargami i przesuwając po nim językiem. Moje dłonie przesuwają się w dół jego pleców, aż jedna z nich dociera do tyłka. Uderzam mocno, siła tego kłuje mnie w rękę. Asmodeusz warczy na znak zgody i bada moje ciało własnymi rękami. Sięga i chwyta garść mojej obfitej lewej piersi i masuje ją mocno, po czym uszczypnął mój sutek.

Syczę z bólu, który sekundę później zamienia się w drżącą przyjemność i chwytam jego jądra. Chcę, żeby czuł to samo, co ja; znakomita równowaga między euforią a cierpieniem. Dla mnie przyjemność można naprawdę poczuć dopiero po bólu. Uwolnienie się od niego przypomina miniaturowy orgazm i testuję ten paradoks na moim kochanku. Jęczy, gdy ściskam go jeszcze mocniej, i czuję przypływ świadomości, że nawet mój potężny Król-Demon jest tak samo bezbronny w obliczu swoich Klejnotów Koronnych, jak każdy inny człowiek. Trzymam mocno jeszcze sekundę, po czym go puszczam i drugą ręką masuję jego wspaniałego członka. Jęczy, uwalniając napięcie, które utrzymywało jego ciało w sztywności, i kołysze biodrami w rytm moich ruchów rąk.

Opadam na kolana i liżę jego brzuch, głaszcząc go; Zacisnęłam się z przyjemności wywołanej jego reakcją na mój dotyk. Jęczy tak pięknie, że nie chcę, żeby to się nigdy skończyło. Pracuję z nim mocniej i szybciej, czując, jak jego skóra gładko przesuwa się po gorącym i niewiarygodnie sztywnym mięsie jego narzędzia. Nagle zapragnąłem zrobić coś, o czym nigdy wcześniej nawet nie myślałem. Spływam pocałunkami jeszcze niżej, obok jego pępka, w stronę twardych równin kości łonowej. Oczywiście kręcone włosy łaskoczą moje usta, gdy przesuwam usta dalej na południe. Palce mojej prawej ręki na zmianę łaskoczą jego jądra i masują twardy guz tuż pod nimi, podczas gdy moja lewa ręka pozostaje owinięta wokół jego trzonu.

Wkrótce moje usta wiszą na spuchniętej, różowej główce jego penisa, a mój ciepły oddech obmywa ją. Wysuwam język i oblizuję czubek, podziwiając niewiarygodnie gładką i śliską powierzchnię. Jego członek drga w odpowiedzi, ale Ash sięga w dół i zaczyna mnie ciągnąć do góry.

„Nie” – wzdycham. „Pozwól mi cię zadowolić, kochanie. Chcę cię posmakować”.

Szybko się podporządkowuje, niewątpliwie chętniej eksperymentuje z tym wymarzonym słowem niż z prawdziwym. Podekscytowana chwytam jego długość i mocno ugniatam, próbując włożyć go do ust. Uczucie, jak jego skóra przesuwa się po jego twardości, jest podniecające ponad miarę, gdy pompuję go jedną pięścią i łaskoczę nieco niżej palcami drugiej ręki. Pochylam się nad grzybkową główką jego narzędzia i masuję mleczną kropelkę z końcówki. Gdy tylko to zrobię, mam niepohamowaną potrzebę skosztowania tej kropli.

Pochylam się i pochylam głowę jeszcze niżej, przesuwając językiem po gładkiej główce. W moich ustach jest jeszcze bardziej jedwabisty niż w dłoniach, więc jęczę nad jego pełnymi ustami. W odpowiedzi drży, zaciskając palce w splotach moich włosów. Moje usta są rozciągnięte do granic możliwości, gdy nadal go liżę, okrążając go językiem, jednocześnie ssąc go namiętnie. Drga w moich ustach, a myśl, że dostarczam mu takiej przyjemności, wprawia mnie w ekstazę.

Zaspokajam go wszystkim, co mam, wyciągając rozkoszne jęki z jego drżącego ciała. Trzymam go w ustach, aż zaczyna boleć mnie szczęka, a on, czując moje zmęczenie, odgarnia mi włosy do tyłu i delikatnie popycha mnie na miękką ziemię. Jego ciało wciąż się trzęsie i wiem, że musi się opanować, żeby nie być wobec mnie szorstki. Kiedy opada na mnie, klepnę go w tyłek tak mocno, jak tylko potrafię; przypomnienie, że nie jestem tak delikatna, jak mu się wydaje.

To doprowadza go do szału i przewraca mnie na drugą stronę, jakbym była szmacianą lalką. Teraz klęczę na rękach i kolanach, dyszę z niecierpliwości, a zaciśnięte pięści wyrywają trawę z korzeniami. Jego dłonie zsuwają się w dół mojego ciała, po czym zatrzymują się na biodrach, a przyjemność, jaką przynosi jego dotyk, wywołuje mrowienie w moim kręgosłupie. Wrażenie narasta i pędzi w górę, w górę, aż eksploduje w moim umyśle. Asmodeusz wybiera ten moment, aby się we mnie zanurzyć.

Przyjemność jest tak wielka, że ​​mam wrażenie, że serce mi zaraz pęknie. Prawie dochodzę sam z tym pchnięciem. Czuję się tak dobrze, że nie mogę powstrzymać krzyku, który wybucha we mnie, a moja pieśń pożądania odbija się od drzew i wraca do mnie. Jestem ptakiem śpiewającym o słodkim głosie i śpiewam jej radość.

Porusza się szybko jak pozbawione życia zwierzę, któremu w końcu udało się znaleźć partnera. Każde jego pchnięcie wywołuje we mnie wysoką nutę, aż nie mogę już tego dłużej znieść i moja piosenka staje się gardłowym krzykiem. Dochodzę tak mocno, że upadam twarzą w ziemię i jęczę o moim słodkim uwolnieniu. Asmodeusz nie pozostaje daleko w tyle, a jego kulminacja powoduje kolejne ukłucie czystej błogości w całym moim ciele.

Upada na ziemię obok mnie, a ja przewracam się na plecy z całą siłą, jaką mam. Oboje ciężko dyszymy, balansując między wyczerpaniem a całkowitą euforią. Wyciągam rękę i przyciągam jego twarz do mojej. Całujemy się tak namiętnie, że chociaż raz czuję, że naszym przeznaczeniem jest być razem, tak jak zawsze nalegał Asmodeusz. Nagle ogarnia mnie poczucie czystego komfortu i absolutnej pewności. To wydaje się takie właściwe; mimo że jesteśmy wyczerpani, czuję się potężny przy moim Królu, jak gdyby nic nie mogło nas skrzywdzić, gdy jesteśmy razem.

*****

Mała szczelina między zaciągniętymi zasłonami, przez które wczoraj wieczorem wpadało srebrne światło, teraz przepuszcza kawałek złota. Budzę się o świcie w dniu mojego ślubu i nagła świadomość sprawia, że ​​wyskakuję z łóżka. Asmodeusza tu nie ma; notatka na stoliku nocnym mówi, że wrócił do swojego królestwa, aby zebrać zapasy na nasz ślub. Zakładam, że wśród tych zapasów jest moja suknia ślubna i porcja glinki glamour; wystarczy, żeby znów zmienić swoją skórę.

Wypuszczam tęskne westchnienie, odkładając list. Ostatni raz chciałem, żeby mój kochanek pocałował mnie, zanim pocałujemy się jako mąż i żona. Decydując się nie rozwodzić nad tym i zamiast tego czekać na wieczność u boku Asmodeusa, wślizguję się do łazienki. Zatrzymuję się, serce bije boleśnie, gdy znajduję kogoś, kto na mnie czeka.

Ida stoi sztywno na środku pokoju; ręce ściskające pudełko z matowego szkła, głowa pochylona w geście poddania, wciąż ubrana w zieloną sukienkę, którą jej dałam. To sukienka zdradza, kim jest, bez niej prawdopodobnie bym jej nie rozpoznała. Wygląda zupełnie inaczej; bez wątpienia pokryte gliną glamour. Jej ciemne włosy nieco się rozjaśniły, kasztanowo-brązowe, a nie czarne. Jej bordowa skóra nabrała pięknej oliwkowej barwy, niczym śródziemnomorska piękność z idealną opalenizną. Wreszcie jej żółte oczy ochłodziły się i przybrały głęboki błękit oceanu; których głębia wydaje się niezgłębiona. Za nią zlew jest wypełniony gliną w kolorze ciemnoszarym i wiem, że jest tutaj, aby pomóc mi się przygotować.

Zalewa mnie niekontrolowana fala zazdrości. Oto ona, w dniu MOJEGO ślubu, wyglądając piękniej, niż kiedykolwiek mogłam sobie wymarzyć. Moja zazdrość zamienia się w gniew, zanim zauważam znużoną niewinność w jej spojrzeniu, gdy mnie obserwuje. Czuje moją złość i zastanawia się, czym sobie na to zasłużyła. Wzdychając cicho, proszę ją najdelikatniej, jak potrafię, żeby na razie zostawiła mnie w spokoju. Kiedy wchodzi do głównego pokoju – z tajemniczym pudełkiem wciąż trzymanym w ramionach – bez słowa sprzeciwu, zamykam ją i oddycham głęboko. Postanawiam, że nie pozwolę dzisiaj zwyciężyć irracjonalności. Asmodeusz kocha mnie, nie ją, a Ida, ze swoim pozorem czystej siły, nie jest tak silna, jak mogłaby być, a już na pewno nie tak silna jak ja. Muszę się bardziej postarać, żeby jej nie przestraszyć.

Pierwszą rzeczą, którą robię, jest kąpiel, dokładnie szorując każdy centymetr ciała. Kiedy moja skóra jest czerwona i skrzypi, wycieram się, myję zęby, suszę włosy wbudowaną w łazience suszarką i otwieram Idzie drzwi.

Wsuwa się cicho, pełna swobodnej elegancji i irytującego wdzięku. Nie ukrywam przed nią swojego ciała – nawet te kilka dni z Asmodeusem wystarczyło, aby uwolnić się od kilku warstw cielesnej niepewności; nie było to łatwe zadanie, biorąc pod uwagę lata, które musieli kultywować. Oczywiście nie zniknęły całkowicie, bo w przeciwnym razie sama obecność Idy nie irytowałaby mnie tak.

Bez słowa kieruje swoją uwagę na glinę w zlewie, zanurzając w niej dłonie i wydobywając z nich grubą warstwę blasku. Następnie wmasowuje go w moją skórę, zaczynając od ramion i kierując się w dół. Nic jej nie mówię, chcąc odtąd utrzymywać nasze stosunki wyłącznie profesjonalnie. Policzki mnie pieką na wspomnienie naszego ostatniego spotkania – tego, jak całowałem ją w usta w dowód wdzięczności. Byłem wyczerpany i pełen ulgi, a w chwili słabości okazałem niewybaczalne emocje. Zdecydowałem, że tylko Asmodeusz powinien widzieć mnie bezbronnego. Nie mogę wyglądać na słabą, jeśli pewnego dnia mam wzbudzić szacunek.

To nie znaczy, że będę niemiły dla tej demonicy – ​​w końcu łączy nas więź cierpienia – ale…

Boże, o czym ja myślę? Brzmię jak nadęta, nadęta, nadęta suka! Co do cholery dzieje się w mojej głupiej głowie?

Niecałe pięć godzin temu śniłem o moich przyjaciołach i rodzinie. Ludzie, których kocham i którzy kochali mnie. A za pięć godzin pożegnam się na zawsze. Kim jestem, żeby zadzierać nos na przyjaźń? Czy kiedykolwiek myślałem, że jestem ponad inną żywą istotą? Ja, który nie mam nic poza tym, co zostało mi dane. Ja, który w przeszłości zawsze tak swobodnie dzieliłem się swoim sercem.

Gdy Ida sięga do mojej twarzy, chwytam jej dłoń w swoją.

„Przepraszam”, mówię, „za wszystko. Proszę, nie czuj, że musisz być wobec mnie potulny. Chciałbym, żebyś myślał o mnie jak o przyjacielu”.

Pochyla głowę w geście poddania, nie wierząc w żadne słowo z moich ust. Drugą ręką gładzę jej policzek i unoszę jej twarz, by spotkać się z moją.

„Proszę, Ida, zostaniesz moją przyjaciółką? Bardzo chciałbym mieć dziewczynę, z którą mógłbym porozmawiać.”

Jej oczy błyszczą niewyraźną emocją.

„Dziewczyna, moja pani?” – pyta i słyszę w jej słowach drżenie. śmieję się z tego,

„To nie ten rodzaj dziewczyny. Ktoś, komu mogę się zwierzyć, przy którym mogę czuć się swobodnie i któremu mogę zaufać w kwestii moich sekretów”.

– Sekrety, Wasza Wysokość? Pyta, a jej oczy rozszerzają się: „A co z naszym Królem? Czy to nie jest ten, któremu chciałbyś się zwierzyć?”

„W większości przypadków tak” – zgadzam się. „Ale nie we wszystkich. A co, jeśli to on jest powodem, dla którego muszę się wyżalić? Albo potrzebuję porady w jego sprawie? Możesz mi zaufać”.

Wygląda na rozdartą, strach i nieufność są wyraźnie wypisane na jej twarzy.

– Pomyśl o tym – mówię łagodnie, a ona kłania się w służbie.

Wzdycham. To poczatek.

*****

Kiedy Ida ze mną skończy, jestem promienny. Trochę cienia do powiek, odrobinę różu, głęboki kolor ust i czarny eyeliner to to, co normalnie nosiłabym, gdybym chciała się trochę wyróżnić. Nie jestem fanką regularnego stosowania makijażu, kiedy ładowałam twarz na imprezy, ta odrobina, której używałam, służyła do podkreślenia, co teraz zdaję sobie sprawę, że jest to dość zmysłowe. Ostre, wysokie kości policzkowe, upstrzone piegami, niemożliwie głębokie dołeczki, wyraźnie zarysowana szczęka, duże brązowe oczy, mały nosek w kształcie guzika i pulchne, zmysłowe usta zwieńczone idealnym łukiem Kupidyna. O tak, teraz widzę, że zawsze miałam ładną twarz. Szkoda, że ​​to nie moje, co widzę w lustrze.

Na twarzy tej nieznajomej, ten sam makijaż, który zwykle tylko podkreślał moje najładniejsze rysy, teraz je eksponuje. Oczy Rowana wyglądają ciężko, seksownie i trochę niesamowicie, błyszcząc jaśniej, gdy są otoczone ciemnym kohlem. Jego policzki wyglądają kanciasto w sposób, w jaki moje nigdy nie mogłyby być, a jej usta są odważne, odważne i uwodzicielskie, ubrane w odurzający odcień merlotu.

Moja sukienka jest w podobnym kolorze, ciemna, bogata czerwień, nie tak głęboka jak szminka, ale równie odważna. Otulona jestem grubym jedwabiem sięgającym do podłogi. Spódnica jest nabijana i przypinana diamentami. Stanik ma dekolt w kształcie serca i jest akcentowany srebrnym filigranem. To najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek miałam zaszczyt nosić i jest moja, tak jak Asmodeusz wkrótce będzie mój.

Mam wrażenie, jakby w ogóle nie minął czas, a ja idę w jego stronę alejką pokrytą mchem i opadłymi liśćmi. Idę samotnie, żałując, że nie mam ojca, który by mnie podtrzymywał. Nie mogę jednak narzekać; Znalazłem jego twarz wśród siedzącego tłumu. Pozostałe twarze są rozmazane – nie żebym i tak rozpoznał większość z nich. Widzę moją matkę i rodzeństwo, siedzące blisko Bailey i Rochelle. Widok mojej siostry i najlepszych przyjaciół sprawia, że ​​moje serce bije mocniej.

Uśmiecham się tak mocno, że bolą mnie policzki i zęby, gdy niechciane łzy spływają po mojej twarzy. Dziewczyny uśmiechają się do mnie niepewnie i po raz kolejny przypomina mi się, że nie widzą mnie takim, jakim siebie wyobrażam. To przypomnienie z kolei uświadamia mi, że jeśli nie zapanuję nad emocjami, mój urok przepadnie. Wyobrażam sobie, że goście uciekliby ze strachu, gdyby pojawiła się tu obłąkana panda.

Branie i wypuszczanie głębokiego oddechu pomaga mi się skupić. Idę świadomie do przodu, nie odrywając wzroku od mojego zakamuflowanego pana młodego. Przez cały czas w tle gra najsłodsza muzyka, cała na fortepianie i harfie, połączona z cudownie ochrypłym głosem i wzmocniona głęboką wiolonczelą. To sprawia, że ​​moje serce chce pęknąć, ponieważ w jakiś sposób przekazuje wszystko, co czuję do Asmodeusa, mojej rodziny, moich przyjaciół i wszystkich innych, których kiedykolwiek kochałem, swoją tajemniczą elegancją. Nie ma nawet znaczenia, że ​​teksty są w języku, którego nie rozpoznaję.

Słucham tak uważnie, że nawet nie zdaję sobie sprawy, że jestem na końcu korytarza, dopóki Asmodeus nie bierze mnie za rękę. Celebrans stoi z nami i wita gości. Wygłasza przemowę na temat świętości małżeństwa i niemoralności miłości, szczęśliwie krótko, zanim oznajmia, że ​​Ash i ja złożymy własne przysięgi. Fala zawrotów głowy niemal mnie powaliła. Nie przygotowałem się na to!

Rzucam błagalne spojrzenie na Asmodeusa, który odpowiada uspokajającym uśmiechem. Podążaj za mną, uśmiech mówi, wszystko będzie dobrze.

Biorę kolejny oddech i próbuję uspokoić nerwy na tyle, aby móc usłyszeć Asmodeusza, kiedy zaczyna mówić.

„Moja miłości, jesteś kobietą, którą wybrałem i która wybrała mnie.

„Przysięgam ci moje zaufanie, mój honor, moją wierność i moje życie.

„Będę twoim przyjacielem, partnerem, kochankiem i królem. Będziesz moją Królową.

„Będę cię kochać, cenić i chronić. Dam ci wszystko, co w mojej mocy i nigdy cię nie skrzywdzę.

„Przysięgam, że do końca dni”.

Podobne artykuły

Zatrzymanie 15 Zakończenie Część 1

Rozległo się pukanie do drzwi... moja mama. Nie zdawałem sobie sprawy, że wróciła do domu. Byłam tak pochłonięta myślami o Chrisie i Luke'u, że wszystko wokół mnie zbladło i zniknęło. Ale dźwięk jej głosu przywrócił mnie do rzeczywistości. Żałowałem, że po prostu nie zostawiła mnie w spokoju, żebym mógł być spokojnie nieszczęśliwy ze swoimi myślami. – Brandon, jesteś tutaj? Myślałem o tym, żeby być cicho, mając nadzieję, że pomyśli, że mnie nie ma i nie będzie mi przeszkadzać. Ale mimo to i tak by otworzyła drzwi i weszła do mojego pokoju. Naprawdę nie było przed nią ucieczki. — Tak — powiedziałem...

728 Widoki

Likes 0

Romans2

Pomyślałem, że odkąd próbujemy nowych rzeczy, zanim wejdę w jej tyłek, chcę, żeby mnie błagała, żebym ją przeleciał. Poszedłem i dostałem trochę lodu i 3 spinki do odzieży. Zapytałem ją, czy lubi być przywiązana do łóżka, nie odpowiedziała, więc walnąłem ją w tyłek tak mocno, jak mogłem, a potem złapałem ją za włosy odciągając głowę do tyłu i powiedziałem, że zapytałem? ODPOWIEDZIESZ ALBO ZNOWU ZDOBYM CIĘ. Ze strachem w oczach i pragnieniem kapiącym z jej cipki, powiedziała, że ​​jej się to podoba. Wślizgnąłem się pod nią i zacząłem ssać jej sutek szturchający przez otwór, który w nim wycisnąłem wcześniej wziąłem kawałek...

1.4K Widoki

Likes 0

HOBO - Rozdział 15

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY Następny rok zaczęliśmy jeszcze bardziej gorączkowo niż poprzedni. Restauracja wystartowała znacznie szybciej niż przewidywano, a Michelle pracowała od dwunastu do czternastu godzin dziennie. Zatrudniła Eddiego Sampsona jako kierownika, dzięki czemu mogła swobodnie zajmować się kuchnią. Zatrudniła też innego kucharza i jeszcze jedną kelnerkę. W czerwcu przez większość wieczorów trzeba było czekać na stolik od trzydziestu do czterdziestu pięciu minut. Michelle przez większość dni wracała do domu dopiero po północy. Pierwszego lipca tego roku siedziałem na kanapie oglądając telewizję, czekając na powrót Michelle do domu. To był piątek wieczorem i zawsze czekałem w piątkowe i sobotnie wieczory. Od czasu do...

1.3K Widoki

Likes 0

Adoptowany brat, nowe życie, część 1

Cześć, nazywam się Shawn Roberts. Mam 19 lat (kończę 20 lipca), 5'10 lat, Afroamerykanin, krótkie, czarne włosy i czarne oczy (ciemnobrązowe, ale wydają się czarne). Opowiem Ci ciekawą historię o tym, jak zmieniło się moje życie seksualne w szkole średniej. Hej, Shawn! Kiedy ćwiczyłem na torze, usłyszałem z daleka głos wołający moje imię. Spojrzałem w dal i zobaczyłem moje 3 najbliższe przyjaciółki. Wszystkie są absurdalnie piękne (na szczęście). Skończyłem okrążenie i przeciąłem boisko, żeby zobaczyć, co się dzieje. Dziewczyną, która do mnie zadzwoniła, była Breanna Taylor o jasnej karnacji, chuda, o ładnych i niesamowitych kształtach, około 175 cm, z ładnym okrągłym...

194 Widoki

Likes 0

Finansowa dominacja Stevena Millera

Rozdział 1: Odszkodowania Dla większości białych, ich odruchową, warunkową reakcją na samo wspomnienie słowa zadośćuczynienie jest krzyk: „Moja rodzina nigdy nie miała żadnych niewolników. Nie płacę żadnych odszkodowań! Wy, czarni, musicie to po prostu przezwyciężyć, niewolnictwo było przeszłością, odpuśćcie to na litość boską. Dla Wernera Stevena Millera, Stevena w większości, jego poglądy były całkowicie odmienne. Steven miał głęboko zakorzenione, nieodparte pragnienie zapłaty za grzechy swojego hipotetycznego ojca; pragnął być paskudnym zwierzakiem sadystycznej Murzynki Bogini, która poddałaby go swoim erotycznym żądaniom. Biorąc pod uwagę, że jego rodzice przenieśli się do USA ze Szwajcarii, gdy miał 8 lat, a jego przodkowie najprawdopodobniej nie...

1.8K Widoki

Likes 0

Kup jeden, a drugi dostaniesz za darmo

Michael postanowił zrobić sobie wolne od pracy towarzyskiej, ponieważ noc na mieście była właśnie tym, czego potrzebował, aby naładować baterie po naprawdę intensywnym tygodniu. Pier 22 był starym magazynem przebudowanym na niedawno otwarty klub nocny, który znajdował się nad brzegiem kanału promowego w Manchesterze. Było blisko centrum miasta, ale na tyle daleko, aby nie zakłócać spokoju żadnej z pobliskich dzielnic. Szczycący się restauracją na dachu z widokiem na wrzosowiska Lancashire/Yorkshire, kasynem z salonem koktajlowym i jedną z największych sal tanecznych w Wielkiej Brytanii, Pier 22 oferuje klientom szeroki wybór lokali, w tym halę sportową i siłownię. Michael przybył około 20:30. Było...

2.1K Widoki

Likes 0

House Girl X- Mongolia

O 9 rano czasu lokalnego Rick Cheney i ja byliśmy już w powietrzu, lecąc na północ z Negombo na Sri Lance do Ordos w Mongolii Wewnętrznej w Chinach. Nasz samolot był cięższy o dwóch pasażerów, alabastrową angielską brunetkę ze zniszczoną przeszłością i ognistą Irlandkę z płomiennorudymi włosami i pasją do dopasowywania się. Po osiągnięciu wysokości mój prototypowy samolot dostosował swoją aerodynamikę do ultrasmukłej konfiguracji pod kątem prędkości. Bezpośrednia trasa do naszego celu zajęłaby tylko kilka godzin lotu, ale nie mogliśmy ryzykować wykrycia, lecąc na północny wschód nad Zatoką Bengalską, a następnie przez najbardziej zaludnione regiony Chin. Zamiast tego polecieliśmy dokładnie na...

821 Widoki

Likes 0

Horrory połączone - Ch. 02 - Polowanie

Horrory połączone. Jeśli to twój pierwszy rozdział do przeczytania, lepiej najpierw przeczytać rozdział 1, aby przetrawić tę opowieść, dzięki za troskę. http://www.sexstories.com/story/83926/ Rozdział 2: „polowanie”. Tej samej nocy (Mado) nadal nie był pewien, co stwór miał na myśli, mówiąc: „...BĘDZIESZ MIEŁ WŁADĘ NAD KOBIETAMI, ŻADNA KOBIETA NIGDY NIE BĘDZIE W STANIE OPARĆ SIĘ TWOJEMU UROKOWI...” Co to, u licha, oznacza? Musiał spróbować, zanim wyruszył w drogę z (Nogą). Nie mógł sobie wyobrazić lepszej ofiary niż młoda służąca, którą mieli w domu, a przez młodą znaczy, że była młodsza od (Nogi), nie mniej niż dziesięć lat, ale starsza od niego, nie mniej...

998 Widoki

Likes 0

Sarah spotyka szaleńca

Sarah spotyka szaleńca Kiedy mnie wypuścili, powiedzieli, że nie jestem już zagrożeniem dla siebie i innych. Pięć ofiar w pięciu różnych stanach mogło później przekonać ich do zmiany opinii. Moje zdjęcia, które pokazują w telewizji, zostały zrobione lata temu, kiedy po raz pierwszy mnie złapali. Pokazują rysunek przedstawiający, jak według niektórych artystów mógłbym wyglądać, gdybym zapuścił brodę. To niesamowite, jak mało mnie przypomina. Bardziej podoba mi się moja broda. Kiedy osiągniesz mój wiek, mówią, że masz twarz, na którą zasługujesz. A kiedy twoje serce jest tak samo wypełnione czystą ciemnością jak moje, ma tendencję do nadawania ci twarzy, której ludzie nie...

831 Widoki

Likes 0

Bar_(0)

Wszedłem do baru około godziny przed zamknięciem. Podeszłam do baru, żeby się napić, kiedy pokojówka została wezwana na drugi koniec baru i zaczęła mieszać mojego Jacka i Coca-Colę. Patrzyłem, jak jej ciasny tyłeczek odsuwa się ode mnie pod długimi blond włosami i pomyślałem, że to, że została wezwana, zanim dostanę drinka, nie było niczym złym, że jej obcisła czarna sukienka przylegała do jej tyłka tak dobrze, że widziałem jej stringi. Kiedy pokojówka wróciła, zobaczyłem, że ma ogromne piersi, 40JJ, które położyła na barze, stawiając przede mną drinka, zacząłem jej płacić, gdy powiedziała, że ​​zapłaciła za to pani na końcu baru ...

318 Widoki

Likes 0

Popularne wyszukiwania

Share
Report

Report this video here.